Co jest lepsze od momentu, kiedy ulubione łapy wyciągają się blisko Ciebie, a pies ufnie zasypia? Jedne psy wtulają się w człowieka często, inne tylko czasami. Jednak dzielenie sypialni ze zwierzęciem to 

Ostatnio na Instagramie zastanawialiśmy się, czy spanie z psem może pogłębić u psa lęk separacyjny? Odpowiedzi Instagramowiczów w większości wskazywały, że nie (spoiler: tak będę argumentować w tekście), ale nadal mocna grupa (przy moich skromnych, Instagramowych zasięgach) podejrzewała, że spanie z psem może działać na niekorzyść psa i człowieka, potęgując u psa lęk przed pozostaniem samemu w domu.

Temat uważam za ważny, ze względu na to, że opiekunowie chcący spać ze swoim psem mogą czuć się zobowiązani do wykopania go z łóżka, według zaleceń funkcjonującej wciąż teorii dominacji. Jej przesłanie to: “masz być alfą”, “musisz pierwszy jeść” “pierwszy przechodzić przez drzwi” i inne, szkodliwe porady, najczęściej wpływające negatywnie na więź człowieka z psem, upośledzając codzienne kontakty i stawiając nas względem siebie w opozycji, co zakłada konflikt interesów. Tymczasem, człowiek może stworzyć z psem relację opartą na współpracy.

Z drugiej strony, niektóre agresywne zachowania psa, mogą być dobrą przesłanką do tego by ograniczyć jego przebywanie w łóżku – do momentu, kiedy nasza komunikacja nie poprawi się tak, by móc poprosić zwierzę o teleportowanie się w inne miejsce w dowolnej chwili. Nie chcemy terroryzować psa, ani nie chcemy być terroryzowani.

Jeśli chodzi o współspanie człowieka i psa, niestety badacze są bardziej zainteresowani tym jaki wpływ wywiera ono na człowieka. Ze znalezionej literatury wybrałam dwa badania.

Z pierwszego z nich, przeprowadzonego prze